Οι διεθνείς εξελίξεις των τελευταίων μηνών οδηγούν αρκετούς αναλυτές στο συμπέρασμα ότι η Ανατολική Μεσόγειος εισέρχεται σε μία περίοδο αυξημένης γεωπολιτικής αστάθειας. Tο γνωστό Ανατολικό Ζήτημα που εμφανίστηκε ήδη από την εποχή του Άμισθου Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια σήμερα κάνει πολύ έντονη την παρουσία του. Συνδέεται με την Παλαιστίνη, με την Κύπρο μας, με την Κρήτη μας, με την Ορθοδοξία μας, με τον νέο Ναό Σολομώντα στα Ιεροσόλυμα, τον κοσμοκράτορα “Μεσσία” τους και το σύγχρονο κράτος του “μεγάλου” Ισραήλ, ενώ επανιδρύθηκε ως νέο από το 1949.

Η σύγκρουση στην Ουκρανία, η νέα αναδιαμόρφωση του ΝΑΤΟ, η ενίσχυση της αμυντικής παρουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή και η συνεχής αναβάθμιση της γεωστρατηγικής σημασίας της Τουρκίας δημιουργούν ένα ιδιαίτερα σύνθετο περιβάλλον. Μετά τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Τουρκία, άραγε θα μείνει ως είναι η Τουρκία ή έρχονται διαδικασίες που θα διαμελιστεί;

Σύμφωνα με πολιτικές αναλύσεις που έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς, ασκούνται πιέσεις προς την Άγκυρα να ευθυγραμμιστεί περισσότερο με τις δυτικές γεωστρατηγικές επιλογές έναντι της Ρωσίας. Η Φύση ετοιμάζεται και πάλι να επιτεθεί στη Ρωσία, τώρα ξεκάθαρα, κι όχι μόνο μέσω Ουκρανίας. Ωστόσο, ακόμα δεν υπάρχουν τα ξεκάθαρα δημόσια επιβεβαιωμένα στοιχεία ότι το ΝΑΤΟ έχει ζητήσει από την Τουρκία να επιδιώξει άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση με τη Μόσχα.

Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ακολουθεί εδώ και χρόνια μία γεωπολιτική στρατηγικής αυτονομίας, επιδιώκοντας να εμφανίζεται ως “αλεπού” με τη μεγάλη περιφερειακή δύναμη, με επιρροή από τη Μέση Ανατολή μέχρι τον Καύκασο και τη Μαύρη Θάλασσα. Αυτή η φιλοδοξία συχνά τον φέρνει σε πολύ λεπτές ισορροπίες μεταξύ Δύσης, Ισραήλ και Ρωσίας.

Παράλληλα, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις παραμένουν από την ιστορία αρκετά ευάλωτες. Οι παράνομες προκλήσεις για “Γαλάζια Πατρίδα”, μας θυμίζουν τον γνωστό φόρο αίματος των χριστιανών κοριτσιών για τα Χαρέμια των Οθωμανών να γεννούν νέο ισλαμικό αίμα. Καθώς επίσης και το βδελυρό παιδομάζωμα τών χριστιανών αγοριών για να γίνουν οι φοβεροί Γενίτσαροι. Ενώ το ολοκαύτωμα της Σμύρνης είναι ακόμα νωπό στις οικογένειες μας κι ας πρότεινε τον σφαγέα Κεμάλ, ο ατυχής Βενιζέλος, για Νόμπελ.

Σήμερα ένα σοβαρό και θερμό στρατιωτικό επεισόδιο στο Αιγαίο ή στην Ανατολική Μεσόγειο θα μπορούσε να προκαλέσει και τις ευρύτερες περιφερειακές συνέπειες. Καθώς και την μεγάλη κρίση ή το λεγόμενο γενικό Κράχ. Ο λαός μας πρέπει νάνε έτοιμος για όλα, όπως των φρονίμων τα παιδιά. Κι αυτό όμως σήμερα δεν σημαίνει ότι μια τέτοια εξέλιξη μπορεί να είναι ελέγξιμη ή αναπόφευκτη.

Το βέβαιο είναι ότι ο σύγχρονος κόσμος εισέρχεται σε μια περίοδο νέου και έντονου ανταγωνισμού μεταξύ των δυτικών μεγάλων δυνάμεων και των συνασπισμών τους. Η εθνική πολιτική της Ελλάδας οφείλει να παρακολουθεί τις εξελίξεις με ψυχραιμία, να ενισχύει την αποτρεπτική της ισχύ, να αξιοποιεί το διεθνές δίκαιο και να προετοιμάζεται για κάθε επικίνδυνο ενδεχόμενο, χωρίς υπερβολές, αλλά και χωρίς εφησυχασμό.

Η παγκόσμια ιστορία μας διδάσκει ότι οι μεγάλες γεωπολιτικές ανακατατάξεις σπάνια εξελίσσονται όπως τις προβλέπουν οι πρωταγωνιστές τους. Η γεωστρατηγική διορατικότητα, η διορατική διπλωματία και η εθνική ετοιμότητα με αξίες και ιδανικά παραμένουν τα ισχυρότερα εφόδια. Παρακαταθήκες κάθε κράτους και κάθε λαού που σέβεται την διαχρονική υπόσταση του και βρίσκεται ηθικά, βιοηθικά και νηφάλια σε κάθε είδους ετοιμότητα. Δυστυχώς οι Ελίτ των δήθεν φίλων μας δεν βοηθούν στην σημερινή ανάσα μας. Η πολιτική αποτυχία της υποχρεωτικοτητας και αντισυνταγματικότητας (Μπόλια , Π.Α., κτλ), δεν τιμά το πολιτικό προσωπικό της Χώρας που εκτίθεται σε προβληματισμένους ψηφοφόρους. Οι ερχόμενες εκλογές έχουν σκοπό και στόχο, η καυτή πατάτα να πάει σε άλλα χέρια ή και οικουμενικής διαχείρισης.