Η Άγκυρα επανέρχεται στη γνωστή γραμμή περί «τουρκικής μειονότητας» στη Δυτική Θράκη, με το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών να ανεβάζει τους τόνους και να επιχειρεί –για ακόμη μία φορά– να «ντύσει» με διεθνές λεξιλόγιο μια πολιτική εργαλειοποίησης της μουσουλμανικής μειονότητας, όπως αυτή κατοχυρώνεται από τις διεθνείς συνθήκες.
Σε σημερινή ανάρτηση στο X, το τουρκικό ΥΠΕΞ, με αφορμή την –κατά την Τουρκία– «Ημέρα Εθνικής Αντίστασης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης των Τούρκων της Δυτικής Θράκης», παρουσιάζει την 29η Ιανουαρίου ως ημερομηνία-ορόσημο που «συμβολίζει την πορεία» προς την «αναγνώριση της εθνικής ταυτότητας» της λεγόμενης «Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης». Πρόκειται για διατύπωση που εντάσσεται στη σταθερή ρητορική της Άγκυρας: μετατοπίζει τη συζήτηση από το θρησκευτικό/νομικό πλαίσιο της μειονότητας σε εθνοτικό προσδιορισμό, επιδιώκοντας να θεμελιώσει πολιτικά “δικαιώματα εθνικής ταυτότητας” και να παράγει αφήγημα «εθνικής υπόθεσης».
Στο ίδιο μήκος κύματος, το τουρκικό ΥΠΕΞ διαμηνύει ότι «συνεχίζουμε να διεκδικούμε τα δικαιώματα των συμπατριωτών μας βάσει του διεθνούς δικαίου και των συνθηκών και θα τα υπερασπιζόμαστε πάντα».
Η ανακοίνωση/ανάρτηση λειτουργεί διπλά: από τη μία, τροφοδοτεί το εσωτερικό ακροατήριο στην Τουρκία με μια εικόνα «υπεράσπισης δικαιωμάτων», από την άλλη, στέλνει μήνυμα προς Αθήνα και ευρωπαϊκούς θεσμούς ότι η Άγκυρα θα συνεχίσει να επανέρχεται στο ζήτημα της Θράκης ως πεδίο πολιτικής πίεσης. Η χρονική επιλογή της 29ης Ιανουαρίου, που η Τουρκία παρουσιάζει ως «ημέρα εθνικής αντίστασης», επιχειρεί να προσδώσει συμβολικό βάρος και να παγιώσει μια «επέτειο» με έντονο πολιτικό φορτίο.
Στην πράξη, η τουρκική ρητορική διατηρεί τον ίδιο στόχο: να «κλειδώσει» τον εθνοτικό προσδιορισμό, να εμφανίσει την Τουρκία ως θεσμικό εγγυητή και να δημιουργήσει ένα πλαίσιο συνεχούς διεκδίκησης, επικαλούμενη διεθνές δίκαιο και συνθήκες. Το μήνυμα είναι καθαρό: η Άγκυρα δεν εγκαταλείπει το μέτωπο της Θράκης και επενδύει ξανά στη στρατηγική της πολιτικής πίεσης μέσω ανακοινώσεων, συμβολισμών και όρων που δοκιμάζουν τα όρια της ελληνικής και ευρωπαϊκής ανοχής.
Όλα αυτά είναι αποτελέσματα της πολιτικής του κατευνασμού. Η Ελλάδα δεν αντέδρασε στις γενοκτονικές πολιτικές της Τουρκίας. Η εθνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα. Αριθμούσε 130.000 Έλληνες. Σήμερα έχουν μείνει κάτω από 2000 την ώρα που η μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη όχι μόνο δεν έχει μειωθεί, αλλά αυξάνεται.