Η σύνοδος του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στο Μπισκέκ της Κιργιζίας και συμμετείχαν τρεις μεγάλες δυνάμεις: η Κίνα, η Ρωσία και η Ινδία, μεταξύ άλλων.
Η Ινδία βρίσκεται εντός του SCO δίπλα στους δύο κύριους στρατιωτικούς αντιπάλους της, την Κίνα και το Πακιστάν, διατηρώντας παράλληλα βαθιούς δεσμούς ασφαλείας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία και το Ισραήλ. Η Ινδία είναι επίσης μέρος του Quad μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ιαπωνία και την Αυστραλία.
Η εξωτερική πολιτική της Ινδίας διαλύει την εύκολη αντίρρηση στην τουρκική συμμαχία μεταξύ ανταγωνιστικών συστημάτων. Ένα κράτος μπορεί να βρίσκεται σε πολλά στρατηγικά δωμάτια. Τα θεσμικά όρια διαπερνώνται όταν μια εξωτερική δέσμευση συλλογικής άμυνας συνδέεται με έναν ανταγωνισμό που είναι ήδη εσωτερικός στον οργανισμό.
Κάθε νέο μέλος κάνει τον SCO να φαίνεται μεγαλύτερος. Η ομάδα αποκτά βάρος πιο γρήγορα από ό,τι αποκτά ικανότητα δράσης. Η είσοδος της Ινδίας και του Πακιστάν διεύρυνε τον σύλλογο και περιόρισε όσα μπορεί ποτέ να συμφωνήσει να κάνει.
Το ΝΑΤΟ ξεκίνησε με μια κοινή εξωτερική απειλή και θεσμοθετημένη συλλογική άμυνα εναντίον της. Ο Οργανισμός Συνεργασίας των Ηνωμένων Εθνών (SCO) εξελίχθηκε διαφορετικά.
Η Ινδία και η Κίνα αποκλίνουν ως προς τα σύνορά τους και την ασιατική τάξη.
Η Ινδία και το Πακιστάν διίστανται όσον αφορά την τρομοκρατία, την κρατική ευθύνη και το Κασμίρ.
Η Ρωσία, το Ιράν και τα κράτη της Κεντρικής Ασίας παρουσιάζουν διαφορετικούς χάρτες απειλών.
Ο οργανισμός συντονίζει τα κράτη που αρνούνται να αναθέσουν τον ορισμό των εχθρών τους· η απόκλιση είναι η προϋπόθεση της συνύπαρξής τους.
Η Ινδία εντάχθηκε επειδή η απουσία της θα έδινε στην Κίνα και το Πακιστάν μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους στη διαμόρφωση της Ευρασίας. Η ένταξη δίνει στο Νέο Δελχί παρουσία χωρίς στρατηγική υποταγή.
Η στρατηγική αυτονομία διατηρεί την κυρίαρχη επιλογή μεταξύ πολλαπλών επιλογών· το αρμπιτράζ των συμμαχιών συσσωρεύει υποχρεώσεις και εξωτερικεύει το κόστος σύγκρουσης.
Μετά το Μπισκέκ, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έθεσε την πλήρη ένταξη στον Οργανισμό Συνεργασίας του Οργανισμού (SCO) στην ατζέντα της Άγκυρας, επιμένοντας ότι αυτό δεν χρειάζεται να αλλάξει τους δεσμούς της Τουρκίας με το ΝΑΤΟ ή τη Δύση. Η ευθυγράμμιση σε διάφορα συστήματα παραμένει θεμιτή έως ότου μια εξωτερική υποχρέωση εισέλθει σε έναν ανταγωνισμό που είναι ήδη εσωτερικός στον οργανισμό.
Η Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας μεταξύ Τουρκίας, Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας δημιούργησε ένα πλαίσιο συλλογικής άμυνας παράλληλα με τις υποχρεώσεις της Άγκυρας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Μια ένοπλη επίθεση εναντίον ενός θα θεωρείται πλέον ως επίθεση εναντίον όλων.
Στις 31 Αυγούστου, τα μέρη εδραίωσαν το σύμφωνο μέσω μιας μόνιμης γραμματείας, βαθύτερου στρατιωτικού συντονισμού, συνεργασίας στην αμυντική βιομηχανία και κοινής ανάπτυξης και παραγωγής που αποσκοπεί στην ενίσχυση της συλλογικής αποτροπής και άμυνας.
Συνεπώς, το Πακιστάν προστατεύεται από μια τουρκική αμυντική δέσμευση.
Η ασάφεια της Μέκκας είναι πολιτικά λειτουργική. Αφήνει την ενεργοποίηση, την απόδοση και την ιεραρχία των ανταγωνιστικών υποχρεώσεων ανεπίλυτες, παρέχοντας στο Πακιστάν πολιτικό καταφύγιο, διατηρώντας παράλληλα την τουρκική και σαουδαραβική διακριτική ευχέρεια σε μια κρίση.
Το αν η Άγκυρα ή το Ριάντ θα πολεμήσουν την Ινδία είναι δευτερεύον. Μια εγγύηση αλλάζει την πολιτική συμπεριφορά πριν αλλάξει ένα πεδίο μάχης.
Η πλήρης ένταξη της Τουρκίας θα τοποθετούσε τον αμυντικό εταίρο του Πακιστάν στον μηχανισμό συναίνεσης μέσω του οποίου η Ινδία αντιμετωπίζει την τρομοκρατία, το Αφγανιστάν, τη συνδεσιμότητα, την περιφερειακή ασφάλεια και το ίδιο το Πακιστάν. Η Τουρκία θα αποκτούσε ισότιμη θέση σε ολόκληρο τον οργανισμό και θα ασκούσε επιρροή στη συναίνεση.
Ο Οργανισμός Συνεργασίας των Ηνωμένων Εθνών (SCO) ήδη περιέχει την αντιπαλότητα μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν. Η ένταξη της Τουρκίας θα προσέθετε μια εξωτερική εγγύηση που θα ευνοούσε τη μία πλευρά. Μια μελλοντική κρίση δεν θα περιλάμβανε πλέον μόνο δύο αντιπάλους που μοιράζονται έναν οργανισμό. Ο ένας θα είχε επίσης έναν εταίρο σε συνθήκη εντός του θεσμικού του μηχανισμού.
Οι κανόνες προσχώρησης στον Οργανισμό Συνεργασίας των Ηνωμένων Εθνών (SCO) απαιτούν ήδη συμβατότητα μεταξύ των υποχρεώσεων εξωτερικής ασφάλειας ενός αιτούντος και του νομικού πλαισίου του οργανισμού. Η ένταξη απαιτεί επίσης τη συγκατάθεση των υφιστάμενων μελών. Η ένταξη στο ΝΑΤΟ και η Μέκκα επιβάλλουν, επομένως, βάρος συμβατότητας στην Άγκυρα.
Το πρότυπο ισχύει εξίσου για την Ινδία. Οι εξωτερικές ευθυγραμμίσεις, συμπεριλαμβανομένων των αμυντικών σχέσεων, επιτρέπονται· η εισαγόμενη μόχλευση δεν επιτρέπεται.
Για την Τουρκία, αυτό απαιτεί τρεις διαβεβαιώσεις. Η δέσμευση της Άγκυρας προς το Πακιστάν δεν μπορεί να δώσει στο Ισλαμαμπάντ παράγωγη επιρροή στις τουρκικές θέσεις εντός του SCO. Η πρόσβαση που αποκτάται μέσω της ιδιότητας του μέλους δεν μπορεί να εξυπηρετήσει μια εξωτερική αμυντική υποχρέωση έναντι άλλου μέλους. Μια κρίση μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν δεν μπορεί να μετατρέψει την τουρκική επιρροή συναίνεσης σε έμμεση επέκταση της Μέκκας.
Η Άγκυρα ελέγχει τις δεσμεύσεις της· το Νέο Δελχί ελέγχει τη συγκατάθεσή του.
Μια εγγύηση τρίτου μέρους δεν δίνει στο Πακιστάν ούτε στρατηγικό καταφύγιο ούτε θεσμική επιρροή μέσω της Τουρκίας.
Η φόρμουλα του Ερντογάν, η ένταξη στον Οργανισμό Συνεργασίας των Ηνωμένων Εθνών (SCO) χωρίς αποχώρηση από το ΝΑΤΟ ή τη Δύση, ορίζει τα οφέλη που επιθυμεί η Άγκυρα από διάφορα συστήματα. Δεν κατατάσσει τις υποχρεώσεις τους. Η Μέκκα αφήνει την ίδια ιεραρχία άλυτη από μια άλλη κατεύθυνση.
Η παραχώρηση της έδρας πριν από την καθορισμό της ιεραρχίας θα επιδοτούσε την ασάφεια.
Η μη συναίνεση δαπανά πολιτικό κεφάλαιο, και η Κίνα και το Πακιστάν μπορούν να ανταποδώσουν σε άλλα θέματα του SCO. Το Νέο Δελχί θα πρέπει να δαπανήσει αυτό το κεφάλαιο σε έναν κανόνα και όχι σε μια εξαίρεση που στοχεύει στην Τουρκία: καμία εξωτερική υποχρέωση συλλογικής άμυνας που να αφορά τον αντίπαλο ενός άλλου μέλους δεν μπορεί να γίνει μοχλός πίεσης εντός του SCO.
Ο Οργανισμός Συνεργασίας των Ηνωμένων Εθνών (SCO) δεν απαιτεί από τα μέλη του να σχηματίσουν ένα μπλοκ ή να μοιραστούν έναν εχθρό. Αυτή η αρχή δεν μπορεί να επιτρέψει στις εξωτερικές συμμαχικές υποχρεώσεις να γίνουν εσωτερικός μοχλός πίεσης.
Το Ριάντ υπέγραψε την ίδια δέσμευση της Μέκκας με το Πακιστάν. Ως εκ τούτου, η Μέκκα λαμβάνει δύο ινδικές αποφάσεις τιμολόγησης: εξάρτηση από τη Σαουδική Αραβία, συναίνεση με την Τουρκία. Ο ρόλος του Ριάντ στην ενέργεια, τις επενδύσεις και τον Οικονομικό Διάδρομο Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης συνεπάγεται πλέον ένα πακιστανικό ασφάλιστρο ασφαλείας. Η προσφορά της Άγκυρας για τον SCO συνεπάγεται το ίδιο ασφάλιστρο στην πρόσβαση των ιδρυμάτων.
Με τη Σαουδική Αραβία, η Ινδία δεν θα πρέπει να εξαρτάται από έναν αγωγό, έναν προμηθευτή ή μία επιταγή. Αν το Ριάντ καλύπτει πλέον και το Πακιστάν, το Νέο Δελχί χρειάζεται άλλες διαδρομές, άλλα χρήματα και άλλους εταίρους, ώστε αυτό το κενό να μην μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον του.
Με την Τουρκία, το κυρίαρχο πλεονέκτημα είναι η θεσμική συναίνεση.
Ένας συνεργάτης που εισάγει κίνδυνο δεν χάνει αυτόματα τη σχέση. Οι όροι πρόσβασης αλλάζουν με τον κίνδυνο.
Ο Οργανισμός Συνεργασίας του Σόσα (SCO) έχει επεκταθεί επειδή μπορεί να περιορίσει τη στρατηγική απόκλιση χωρίς να την επιλύσει. Η Ινδία και η Κίνα μπορούν να αντιπαρατεθούν κατά μήκος των συνόρων τους και να παραμείνουν μέλη. Η Ινδία και το Πακιστάν μπορούν να παραμείνουν στρατιωτικοί αντίπαλοι ενώ μοιράζονται θεσμούς. Η συνύπαρξή τους εξαρτάται από ένα όριο: καμία από τις δύο δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει μια εξωτερική συμμαχία για να αποκτήσει επιρροή επί της άλλης από το εσωτερικό.
Η Τουρκία μπορεί να κυνηγήσει το ΝΑΤΟ, τη συμφωνία της Μέκκας και τον SCO ταυτόχρονα. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε ομάδα πρέπει να αποδέχεται τα «βάρη» που η Τουρκία μάζεψε από τις άλλες. Ο SCO λειτουργεί επειδή τα μέλη δεν χρειάζεται να έχουν έναν κοινό εχθρό.
Αυτό σταματά να λειτουργεί αν ένα μέλος χρησιμοποιήσει μια εξωτερική αμυντική συμφωνία για να βασιστεί σε ένα άλλο μέλος μέσα από το δωμάτιο.
Η ινδική συναίνεση είναι ένα κυρίαρχο περιουσιακό στοιχείο. Το τίμημά της είναι η σαφήνεια.