Η καταδίκη, η εκτέλεση και η χαριστική βολή: Η ιστορία της κυπριακής τραγωδίας (1959-1974)

Η Κύπρος καταδικάστηκε από τους Καραμανλή-Αβέρωφ (Συμφωνίες Ζυρίχης- Λονδίνου 1959).

Εκτελέστηκε από τη Χούντα (1967-1974).

Και η Χαριστική Βολή της δόθηκε από την Ελληνική «Δημοκρατία» (20/7 και 12/8/1974)

 «Κύπρον οὗ μ’ ἐθέσπισεν

(στην Κύπρο όπου με όρισε να ζω)

Ευριπίδης: Ελένη, στ. 148

Αφήνοντας πίσω τους «παλιοσίδερα και

το υπόκωφο κοροϊδευτικό γέλιο των γενεών»

Ταντέους Μπορόφσκι (1922–1951)

Περιεχόμενα

1. Οι προδοτικές Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, 1959 – Καραμανλής-Αβέρωφ
2. Τα Κύρια Σημεία των Συμφωνιών που υπέγραψαν οι Καραμανλής-Αβέρωφ
3. Η προδοτική Συμφωνία του Λοδίνου
4. Αντιδράσεις στις Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου 1959
5. Η Κατάρρευση των Συμφωνιών Ζυρίχης Λονδίνου – 1963
6. Η Χούντα του Ιωαννίδη αυτοκτονεί κηρύσσοντας γενική επιστράτευση
7. Η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο και ο ΟΗΕ – 20 Ιουλίου 1974
8. Η 2η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο (Αττίλας 2) και ο ΟΗΕ – 14-16/8/1974
9. Η Τουρκική διχοτόμηση της Κύπρου (ΤΔΒΚ) και ο ΟΗΕ – 15 Νοεμβρίου 1983

1. Οιπροδοτικές Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, 1959 – Καραμανλής-Αβέρωφ

Οι Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου που άνοιξαν την πληγή της Κύπρου που εξακολουθεί να αιμορραγεί μέχρι σήμερα και θα εξακολουθεί στο διηνεκές, υπογράφηκαν τον Φεβρουάριο 1959 από την Βρετανία, την Ελλάδα, την Τουρκία, την ελληνοκυπριακή και την τουρκοκυπριακή κοινότητα. Με τις Συνθήκες αυτές ιδρύθηκε ένα δήθεν «ανεξάρτητο» κυπριακό κράτος-έκτρωμα – ΧΩΡΙΣ δικαίωμα αυτοδιάθεσης – πράγμα που αποτελεί μια παγκόσμια πρωτοτυπία στα διεθνή χρονικά.

• ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΖΥΡΙΧΗΣ (5 έως 11 Φεβρουαρίου 1959): αμιγώς διμερής ελληνο-τουρκική συμφωνία που υπογράφηκε στις 11/02/1959από τους τότε πρωθυπουργούς της Ελλάδας Κωνσταντίνο Καραμανλήκαι της Τουρκίας Αντνάν Μεντερές.

– Στην Ελληνική αποστολή μετείχαν ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Αβέρωφ, συνοδευόμενοι από ορισμένους διπλωματικούς υπαλλήλους (Ξανθόπουλος-Παλαμάς, Δημήτριος Μπίτσιος, κ.α.)

– Στην Τούρκικη αποστολή συμμετείχαν ο Τούρκος πρωθυπουργός Αντνάν Μεντερές, ο υπουργός εξωτερικών Φατίν Ζορλού και άλλοι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι. Η διαπραγμάτευση γινόταν μεταξύ των δυο υπουργών εξωτερικών, και οι δύο πρωθυπουργοί ενημερώνονταν συνεχώς στις σουίτες τους.

– Στις συζητήσεις δεν συμμετείχαν ελληνο-κύπριοι πολιτικοί.

• ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤOY ΛΟΝΔΙΝΟΥ: αμιγώς τριμερής ελληνο-τουρκική-αγγλική, υπογράφηκε στις 19/02/1959, από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Αντνάν Μεντερές και τον Βρετανό πρωθυπουργό Χάρολντ Μακμίλαν. Και κάποια επισυναπτόμενα κείμενα υπογράφηκαν από τον αρχιεπίσκοπο Μακάριοκαι τον τουρκο-κύπριο αντιπρόεδρο Φαζίλ Κιουτσούκ, οι οποίοι είχαν γνώση του συνόλου των συμφωνιών.

2. Τα Κύρια Σημεία των Συμφωνιών που υπέγραψαν οι Καραμανλής-Αβέρωφ

1) Δημιουργείται ένα δήθεν «ανεξάρτητο» κυπριακό κράτος – ΧΩΡΙΣ δικαίωμα αυτοδιάθεσης ή Ένωσης με την Ελλάδα – πράγμα που συνιστά παγκόσμια πρωτοτυπία στα διεθνή χρονικά.

2) Εγκαθιδρύεται μια ιδιότυπη φρανκενσταϊνικού τύπου προεδρευόμενη «δημοκρατία», με έλληνα πρόεδρο και τούρκο αντιπρόεδρο, ο οποίος ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΒΕΤΟ (!!!) για όλα τα σημαντικά ζητήματα (στην άμυνα, την εξωτερική πολιτική και άλλα).

3) Δημιουργούνται δύο χωριστές Κοινοτικές «Βουλές» (ελληνική και τουρκική), που ονομάζονται Συνελεύσεις, και μια τρίτη ενιαία Βουλή αντιπροσώπων με αναλογία 70 Ελληνες και 30 Τούρκους. Οι αποφάσεις λαμβάνονται με απλή πλειοψηφία, εκτός από τα θέματα που αφορούσαν τη νομοθεσία των δήμων και τα φορολογικά, για τα οποία ήταν απαραίτητη χωριστή πλειοψηφία.

4) Το κράτος αποτελείται από δύο κοινότητες (Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων) με ιδιόρρυθμη κατανομή εξουσιών στο ανώτατο επίπεδο της εκτελεστικής εξουσίας: ο πρόεδρος της «δημοκρατίας» είναι Ελληνοκύπριος και ο αντιπρόεδρος Τουρκοκύπριος με δικαίωμα veto σε όλα τα σημαντικά θέματα. (!!!)

Οι δημόσιες υπηρεσίες και το υπουργικό συμβούλιο στελεχώνονται με αναλογία 70% Ελληνοκύπριους και 30% Τουρκοκύπριους.

Σε περίπτωση συγκρούσεων, που ήταν βέβαιο ότι θα προκύψουν σ’ αυτό το χαοτικό καθεστώς που αποτελεί την επιτομή της δυσλειτουργίας, την επίλυσή τους θα επιλαμβάνονταν ένα  Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο θα είχε 3 δικαστές, έναν Έλληνα, έναν Τούρκο και έναν… «ουδέτερο». (!)

5) Προβλέπεται η στάθμευση στο νησί μικρών στρατιωτικών δυνάμεων από την Ελλάδα (950 άνδρες) και την Τουρκία (650 άνδρες).

6) Η Βρετανία διατηρεί την απόλυτη κυριαρχία της σε δύο στρατιωτικές βάσεις (Ακρωτήρι και Δεκέλεια) στην Κύπρο. Και

7) Το χειρότερο όλων: με τη Συνθήκη των Εγγυήσεων και τη Συνθήκη της Συμμαχίας, που θα είχαν συνταγματική ισχύ, η Ελλάδα, η Τουρκία και η Βρετανία κατέστησαν «εγγυήτριες δυνάμεις» για την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα και το Σύνταγμα του νησιού. Και κάθε εγγυήτρια δύναμη είχε το δικαίωμα μονομερούς επέμβασης.

Αυτό το δικαίωμα επικαλέστηκε η Τουρκία για να εισβάλλει στην Κύπρο σε δύο φάσεις: στις 20/7/1974 (Αττίλας 1) και στις 14/8/1974 (Αττίλας 2), να καταλάβει το 36% του νησιού (συμπεριλαμβανομένης της Αμμοχώστου και της Μόρφου), σκοτώνοντας και εκτοπίζοντας χιλιάδες Ελληνοκύπριους και προκαλώντας τη de facto διχοτόμηση του.

• Εκτός από αυτές τις συμφωνίες, οι Καραμανλής και Μεντερές, υπέγραψαν μια μυστική συμφωνία 5 σημείων, η οποία προέβλεπε ότι η Κύπρος θα εντάσσονταν στο ΝΑΤΟ, οτι θα ασκούνταν επιρροή για να τεθεί εκτός νόμου το κομμουνιστικό κόμμα (πράγμα που ίσχυε στην Ελλάδα, από τον εμφύλιο πόλεμο μέχρι την «αποκατάσταση» της δημοκρατίας το 1974), ότι ο πρώτος στρατιωτικός διοικητής θα αποφασιζόταν με κλήρο και ότι θα κηρύσσονταν γενική αμνηστία.

Η συμφωνία του 1959 περιείχε ένα θεμελιώδες σφάλμα που καταδίκαζε σε αργό θάνατο την Κύπρο. Η εκτέλεσή της θα οργανώνονταν από την προδοτική Χούντα των Αθηνών (1967-1974). Και η χαριστική βολή θα δίνονταν το 1974 από την κυβέρνηση του χουντο-δημοκρατικού συμβιβασμού του Καραμανλή, καθότι «η Κύπρος κείται μακράν».

3. Η προδοτική Συμφωνία του Λονδίνου, 19/02/1959

Ο Αβέρωφ και ο Ζορλού έφτασαν στο Λονδίνο στις 11/2 και συναντήθηκαν με τους Βρετανούς. Η βασική επιδίωξη του βρετανού πρωθυπουργού Χάρολντ Μακμίλλαν ήταν να διατηρήσει η Αγγλία τις δύο στρατιωτικές βάσεις της στο νησί. Ο Μακάριος έφτασε στο Λονδίνο στις 15/2, και στις 16/2 το πρωί, κάλεσε σε σύσκεψη όλους τους ελληνοκύπριους που ήταν παρόντες και τους ζήτησε την άποψη τους. Σχεδόν όλοι τάχθηκαν κατά των συμφωνιών, αλλά δήλωσαν ότι θα στήριζαν τον Μακάριο όποια απόφαση και αν έπαιρνε. Ο Καραμανλής ενημερώνονταν από τον Αβέρωφ, για τις ταλαντεύσεις του Μακάριου και έστειλε διπλωμάτες να τον μεταπείσουν. Ενώ ο ηγούμενος Κύκκου κάλεσε τον Μακάριο να παραιτηθεί.

Στις 17/2/1969: Η διάσκεψη ξεκίνησε επίσημα. Τις εργασίες της άνοιξε ο Άγγλος υπουργός εξωτερικών Σέλγουιν Λόυντ, που δήλωσε πως αποδεχόταν τις συμφωνίες Ζυρίχης ως βάση για επίλυση του Κυπριακού. Ο Αβέρωφ τόνισε πως «το αποτέλεσμα ήταν ιδεώδες για τους Κύπριους». Ο Ζορλού εκφράστηκε με παρεμφερή τρόπο. Ο Μακάριος ήταν θετικός, αλλά εξέφρασε ορισμένες αντιρρήσεις και ζήτησε επιπλέον διαπραγματεύσεις με τους Τουρκοκύπριους. Ο Ραούφ Ντενκτάς, μίλησε εκ μέρους των Τουρκοκυπρίων, τονίζοντας πως ήταν υπέρ της συνεργασίας των κοινοτήτων.

Στις 18/2/1969: έγινε ψηφοφορία μεταξύ των μελών της ελληνοκυπριακής αποστολής: ψήφισαν 27 υπέρ των συνθηκών και 8 κατά (οι Τάσσος Παπαδόπουλος, Βάσος Λυσσαρίδης, Γλαύκος Χρίστης, Ανδρέας Ζιαρτίδης, και οι τρεις κομμουνιστές δήμαρχοι).

Στις 19/2/1969: κατά τη συνεδρίαση, ο Μακάριος αναφέρθηκε εκ νέου στις επιφυλάξεις του (για τη Συνθήκη των Εγγυητριών Δυνάμεων, την αναλογία 70/30, το βέτο του Τουρκοκύπριου αντιπροέδρου) και ο Ντεντκάς αντέτεινε ότι «τα σημεία που ήταν προβληματικά για τον Μακάριο ήταν ζωτικής σημασίας για τους Τουρκοκύπριους».

Στις 20/2/1969: το πρωί, ο Μακάριος ενημέρωσε το βρετανικό υπουργείο Αποικιών ότι δεχόταν τις συμφωνίες και ο Μακμίλλαν, ζήτησε να υπογράψουν όλοι τις συμφωνίες της Ζυρίχης και τις 7 συμπληρωματικές συμφωνίες του Λονδίνου. Για το σκοπό αυτό, οι πρωθυπουργοί Καραμανλής και Μακμίλαν μετέβησαν στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν Μεντερές, και εκεί  οι τρεις πρωθυπουργοί υπέγραψαν το τελικό κείμενο για την ίδρυση της δήθεν «ανεξάρτητης» Κυπριακής Δημοκρατίας. «Από μια προφητική ειρωνεία της τύχης, η ανεξάρτητη Δημοκρατία της Κύπρου γεννήθηκε τελικά μέσα σε ένα νοσοκομείο» (Ρόμπερτ Χόλαντ).

 4. Αντιδράσεις στις Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου – 1959

Οι συμφωνίες αυτές αποτέλεσαν εξαρχής αντικείμενο σφοδρότατης κριτικής από την αντιπολίτευση στην Ελλάδα και την Κύπρο ως μη βιώσιμες. Ο Μακάριος ισχυρίστηκε αργότερα ότι τις αποδέχτηκε υπό το κράτος αφόρητων πιέσεων. Οι θλιβεροί πρωταγωνιστές, Καραμανλής και Αβέρωφ χαρακτήρισαν την ημέρα της υπογραφής τους ως την «ευτυχέστερη ημέρα της ζωής τους».

O Γεώργιος Παπανδρέου ήταν ο μόνος ηγέτης της αντιπολίτευσης που υποστήριξε τις συμφωνίες κατά τη συζήτησή τους στη βουλή, δηλώνοντας:  «Αι συμφωνίαι, αι οποίαι υπεγράφησαν από την ηγεσίαν του κυπριακού λαού (!!!) και ήρχισαν εφαρμοζόμεναι, δεν είναι δυνατόν, δεν είναι εθνικώς συμφέρον, να ακυρωθούν».

Ο Νίκος Κρανιδιώτης, στενότερος από τους συνεργάτες του Μακαρίου και επί σειρά ετών πρεσβευτής της Κύπρου στην Αθήνα, δήλωσε την απογοήτευσή του για το περιεχόμενο των συνθηκών αυτών:  «Οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου υπήρξαν το αποτέλεσμα σκληρής ανάγκης και η κατάληξη ενός διλήμματος, μπροστά στο οποίο η βρετανική κυβέρνηση έθεσε τον κυπριακό λαό και την ηγεσία του: ή τις συμφωνίες ή τη διχοτόμηση. Ο Μακάριος προτίμησε το “μη χείρον”. Στην εκβιαστική αυτή λύση συνέβαλε ιδιαίτερα η κομμουνιστική φοβία της Αμερικής και η συνεχής εκ μέρους της προσπάθειας ΝΑΤΟϊκής ρύθμισης του θέματος. Έτσι στραγγαλίστηκε το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του κυπριακού λαού… Οι ελληνικές κυβερνήσεις, παρά τη βαθύτατη συμπάθεια και τη συναισθηματική κλίση που έτρεφαν για τη “μεγάλη ιδέα” της Κύπρου, υφίσταντο συνεχείς πιέσεις, άμεσες ή έμμεσες, από την Αμερική και το ΝΑΤΟ και επιδιώκανε μια ειρηνική λύση του Κυπριακού μέσα στα συμμαχικά πλαίσια»

5. Η Κατάρρευση των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου – 1963

Η Συμφωνία της Ζυρίχης ουσιαστικά κατέρρευσε το 1963, μετά από αλλαγές που επιχείρησε να κάνει ο Μακάριος στο Σύνταγμα της Κυπριακής «Δημοκρατίας» (τα «13 Σημεία») και τις σφοδρές ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων που ακολούθησαν το 1963-64.

Στις 2 Ιουλίου 1974: ο Μακάριος, απαίτησε την παραίτηση των Ελλήνων αξιωματικών που υπηρετούσαν στην κυπριακή Εθνικής Φρουράς, μετά την αποκάλυψη ότι προετοίμαζαν πραξικόπημα για την ανατροπή και τη δολοφονία του.

Στις 15 Ιουλίου 1974: η Χούντα των Αθηνών υπό τον παρανοϊκό δικτάτορα Δημήτρη Ιωαννίδη (που είχε ανατρέψει τον ομότεχνό του δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο τον Νοέμβριο του 1973) με τα όργανά της στην Κύπρο – Εθνική Φρουρά, ΕΛΔΥΚ, ΕΟΚΑ Β’ – ανατρέπει τον πρόεδρο της Κυπριακής «Δημοκρατίας» αρχιεπίσκοπο Μακάριο και εγκαθιστά στην προεδρία μια γελοία φασιστική φιγούρα-«μαριονέτα» της, τον Νίκο Σαμψών, ο οποίος ανακήρυξε την «Ελληνική Δημοκρατία της Κύπρου». Ο Μακάριος διέφυγε και στις 19 Ιουλίου, μίλησε στο Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, όπου κατήγγειλε τη Χούντα των Αθηνών για το πραξικόπημα εναντίον του.

Μ’ αυτή την εγκληματική ενέργεια, που είχε τις ευλογίες των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ η χουντική κυβέρνηση της Ελλάδας, έστρωσε το χαλί για την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο.

Οι προδοτικές συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου του 1959 των Καραμανλή–Αβέρωφ που αναγνώριζαν την Τουρκία ως «εγγυήτρια δύναμη με δικαίωμα μονομερούς επέμβασης», χρησιμοποιήθηκαν ως δικαιολογία για την εισβολή του τουρκικού στρατού στην Κύπρο το 1974, μετά το πραξικόπημα που υποκινήθηκε από τη Χούντα των Αθηνών του Ιωαννίδη με στόχο την ανατροπή και την δολοφονία του Μακάριου, που είχε ανατρέψει τη συνταγματική τάξη στην Κύπρο.

 6. Η Χούντα του Ιωαννίδη αυτοκτονεί κηρύσσοντας γενική επιστράτευση

• Στις 20 Ιουλίου 1974: με το ξεκίνημα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο (Αττίλας 1), η πανικόβλητη χούντα των Συνταγματαρχών στην Αθήνα αυτοκτόνησε κηρύσσοντας γενική επιστράτευση, που εξελίχθηκε σε ένα ασύλληπτο οργανωτικό φιάσκο: Οι επιστρατευμένοι, αντιμέτωποι με ένα πρωτοφανές χάος και τραγελαφικές ελλείψεις σε βασικό στρατιωτικό εξοπλισμό, άρβυλα, στολές και διατροφή, ήταν οργισμένοι και αδύνατο να ελεγχθούν από τους αξιωματικούς τους που τα είχαν χαμένα.

ΠΡΙΝ από την επιστράτευση, το στρατοκρατικό καθεστώς, για την επιβολή του στον πληθυσμό, στηρίζονταν στο απόλυτο έλεγχό του στους στρατιωτικούς και πολιτικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς (ΚΥΠ, ΕΣΑ, Υπηρεσίες Ασφάλειας, Αστυνομία, Χωροφυλακή, Παρακράτος, κλπ).

ΜΕΤΑ την επιστράτευση, ο έλεγχος πέρασε στον επιχειρησιακό μηχανισμό των ενόπλων δυνάμεων. Κι αυτό έδωσε την ευκαιρία στους πανικόβλητους στρατιωτικούς «ηγήτορες» (που μεχρι τότε ήταν βασικά στηρίγματα της Χούντας) να κινηθούν εναντίον του Ιωαννίδη και της καμαρίλας του και συναινέσουν στη διαδικασία της δήθεν «αποκατάστασης» μιας δήθεν «δημοκρατίας» που οι ίδιοι είχαν ανατρέψει το 1967, προκειμένου να σώσουν τους εαυτούς τους και τις καρέκλες τους.  

Η ΗΓΕΣΙΑ των ενόπλων δυνάμεων βρέθηκε σε κατάσταση σύγχυσης: έχοντας εθιστεί στον εύκολο τρομοκρατικό έλεγχο του πληθυσμού στο εσωτερικό επί επτά χρόνια, ήταν απολύτως ανίκανη να οργανώσει μια πραγματική στρατιωτική επιχείρηση υποστήριξης και της Κύπρου και της Ελλάδας. Αλλά, ήταν αποδείχθηκε απολύτως ικανή στην προσπάθειά της να περισώσει τα προνόμιά της στην διαφαινόμενη «νέα» πολιτική κατάσταση, διαπραγματευομένη με  το δίπολο Καραμανλή–Αβέρωφ, οι οποίοι είχαν ήδη καταδικάσει την Κύπρο σε σίγουρο θάνατο υπογράφοντας τις Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου του 1959.

Σημείωση: Όλα τα ένστολα παραφουσκωμένα παγώνια της Χούντας είχαν σταδιοδρομήσει στους σκοτεινούς διαδρόμους της συνωμοτικής στρατιωτικής οργάνωσης ΙΔΕΑ (Ιερή Δέσμη Ελλήνων Αξιωματικών) που έλεγχε τις ένοπλες δυνάμεις κατά τη μετεμφυλιακή περίοδο.

Ετσι, στις 24 Ιουλίου 1974, φτάσαμε στη δήθεν «αποκατάσταση» μιας δημοκρατίας, που υπήρξε προϊόν του συμβιβασμού μιας ομάδας των πολιτικών «ταγών» της χώρας με τους ηγέτες της Χούντας που τους είχαν ανατρέψει το 1967.

Αυτές οι δύο ομάδες –αυτο-νομιμοποιούμενες– κατέληξαν σ’ ένα συμβιβασμό που χαρακτηρίστηκε ως «αποκατάσταση της δημοκρατίας». Και φρόντισαν να καθιερώσουν αυτή την ημέρα  ως «εθνική γιορτή» –που έκτοτε γιορτάζεται κάθε χρόνο με μια κιτς δεξίωση λατινοαμερικάνικου τύπου στον κήπο του προεδρικού μεγάρου. Αλλά λησμόνησαν σκοπίμως να καθιερώσουν την ημερομηνία του Αττίλα 1 (20 Ιουλίου 1974) ή του Αττίλα 2 (14 Αυγούστου 1974) ως «ημέρα εθνικού πένθους» . Γιατί απλούστατα έπρεπε να διαστραφεί η ιστορική μνήμη του διαχρονικού εγκλήματος της δολοφονίας της Κύπρου (1959-1974), δεδομένου ότι κανένας φονιάς δεν θέλει να του θυμίζουν τα εγκλήματά του.

7. 1η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο (Αττίλας 1) και ο ΟΗΕ – 20 /7/1974

• Στις 20 Ιουλίου 1974, ξεκίνησε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Την ίδια μέρα, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με το ομόφωνο Ψήφισμα 353 (20/7/1974) ζήτησε:
• Την άμεση διακοπή των εχθροπραξιών μεταξύ των εμπλεκόμενων δυνάμεων.
• Τον άμεσο τερματισμό της ξένης στρατιωτικής επέμβασης.
• Την αποχώρηση όλων των ξένων στρατευμάτων και του ξένου στρατιωτικού προσωπικού από την Κύπρο – εκτός αυτών που προβλέπονται από τις διεθνείς συμφωνίες. Επίσης,
• Απαίτησε από όλα τα κράτη να σέβονται την κυριαρχία, την ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και
• Κάλεσε τις εγγυήτριες δυνάμεις (Ελλάδα, Τουρκία, Ηνωμένο Βασίλειο) να αρχίσουν αμέσως συνομιλίες για την αποκατάσταση της ειρήνης και της συνταγματικής τάξης.

• 8. Η 2η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο (Αττίλας 2) και ο ΟΗΕ – 14-16/8/1974

Με την ολοκλήρωση αυτής της επιχείρησης- στις 16 Αυγούστου- οι Τούρκοι είχαν καταφέρει να πέρασε στα χέρια τους το 36,3% του κυπριακού εδάφους. Η Μεγαλόνησος είχε διχοτομηθεί και η κατάσταση αυτή παραμένει, μέχρι σήμερα, η ίδια.

Στις 14/8/1974, ξεκίνησε η δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής (Αττίλας 2). Με την ολοκλήρωση της οποίας (16/8/1974), οι Τούρκοι είχαν καταφέρει να κατέχουν το 36,3% του εδάφους της Κύπρου (στην οποία δεν παρασχέθηκε καμιά βοήθεια από την κακιά μητριά Ελλάδα, μια και που κατά την κατάπτυστή δήλωση του νέου δοτού πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή «η Κύπρος κείται μακράν». Εκτοτε το νησί της Αφροδίτης διχοτομήθηκε και η κατάσταση αυτή παραμένει η ίδια μέχρι σήμερα,.

9. Η Τουρκική διχοτόμηση της Κύπρου (ΤΔΒΚ) και ο ΟΗΕ – 15 Νοεμβρίου 1983

Στις 15 Νοεμβρίου 1983: η Τουρκία ανακήρυξε το κατεχόμενο κυπριακό έδαφος ώς «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» (ΤΔΒΚ). Σε διεθνές επίπεδο, η ΤΔΒΚ έχει αναγνωριστεί μόνο από την Τουρκία.

Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, την ίδια μέρα της εισβολής του Αττίλα 1, εξέδωσε το ψήφισμα 353/20.7.1974 με το οποίο ζητούσε την άμεση διακοπή των εχθροπραξιών,  τον άμεσο τερματισμό της ξένης στρατιωτικής επέμβασης και την αποχώρηση όλων των ξένων στρατευμάτων από την Κύπρο. Ενώ με δύο μεταγενέστερα ψηφίσματα -τα 541/1983 και 550/1984– χαρακτήρισε την Τουρκική ανακήρυξη της ΤΔΒΚ ως παράνομη, απαιτούσε την ανάκλησή της και ζητούσε από τις χώρες μέλη να μην αναγνωρίσουν το προτεκτοράτο της Τουρκίας στην Κύπρο.

Εκτοτε, χάρη και στην «υπερήφανη» εξωτερική πολιτική της Ελλάδας και της Κύπρου (που «ξεχάσαμε» ότι «κείται μακράν», κατά την διαβόητη καραμανλική ρύση), η Τουρκία εξακολουθεί να κατέχει και να εποικίζει το  37% του νησιού, ενώ η Ελλάδα και η Κύπρος έμειναν να σιτίζονται με τα άνευ αξίας ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Όσο η Τουρκία θα εξακολουθεί να υποστηρίζεται από το μπλοκ των Αμερικανών, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, το Κυπριακό πρόβλημα μάλλον θα «επιλυθεί» με έναν «ΑΤΤΙΛΑ 3» που απειλεί να υλοποιήσει το καθεστώς Ερντογάν της «συμμάχου» Τουρκίας, η οποία ανήκει στο ΝΑΤΟ όταν και όπως της συμφέρει, ενώ η Ελλάδα ανήκει σ’ αυτή τη συμμορία ψυχή τε και σώματι..

anixneuseis.gr