Οι ΗΠΑ χάνουν πολέμους αλλά παραμένουν μοναδική υπερδύναμη. Όσοι προβλέπουν το σύντομο τέλος της Βασιλείας τους σχηματίζουν ουρά που μεγαλώνει.
Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος
Οι ΗΠΑ υπερέχουν σε δυο καίρια σημεία:1. Το έδαφος των ΗΠΑ παραμένει εκτός πεδίου συγκρούσεων. Οι πολίτες των ΗΠΑ δεν αισθάνονται στο πετσί τους τον πόλεμο. 2: Οι αντίπαλοί τους έχουν διαφορετικά και ενίοτε αντιτιθέμενα συμφέροντα μεταξύ τους (πχ Ρωσία-Κίνα) ώστε να μην μπορούν να χαράξουν συνολική, ενιαία και μακροπρόθεσμη στρατηγική κατά των ΗΠΑ.
Το τρίτο πλεονέκτημα των ΗΠΑ είναι ότι ελέγχουν την γειτονιά τους. Δεν κινδυνεύουν να χτυπηθούν από γείτονες ενταγμένους σε αντίπαλο στρατόπεδο. Η Κούβα έχει, ως φαίνεται, εξουδετερωθεί.
Η εσωτερική κατάσταση των ΗΠΑ έχει συχνά αναφερθεί ως παράγων αποδυνάμωσης της «αυτοκρατορίας». Ωστόσο ακόμα και τώρα αυτό δεν έχει εμποδίσει τις ΗΠΑ να ασκούν άκρως επιθετικές, προκλητικές, πολιτικές αν και με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα.
Η στάση των ΗΠΑ θυμίζει ενίοτε «φυγή προς τα εμπρός». Κάποιο «παλούκι» μπορεί να αποδειχθεί «πολύ σκληρό για να πεθάνει».
Το Ιράν φαίνεται να συγκεντρώνει τέτοιες ιδιότητες. Ωστόσο κανείς δεν μπορεί να προβλέψει αν θα υποστούν θανάσιμο πλήγμα οι ΗΠΑ ή αν απλώς θα μας τελειώσει ο Τραμπ. Μπορεί πάντως να πληρώσει το μάρμαρο ο «διεθνής σιωνισμός» και όχι οι ΗΠΑ. Το πιο εύκολο είναι να την πληρώσει ο «Μπίμπι», κοινώς ο Νετανιάχου.
Το Ιράν είναι κλειδί για την κυριαρχία στη Μ. Ανατολή με τα πετρέλαια και για πρόσβαση προς Ασία και Ευρώπη.
Ταυτόχρονα το Ιράν δίνει την πρώτη ένδειξη τι σημαίνει η αναμέτρηση με την Κίνα. Η παρουσία της Ρωσίας στην περιοχή ήταν πάντα ασταθής.
Η «αποστασία» της Ευρώπης και η δημόσια δυσαρέσκεια του Τραμπ δεν είναι πλασματική αλλά τώρα χρησιμεύει ως εκράν που μας εμποδίζει να δούμε ότι έχουν μοιραστεί τους ρόλους: Οι ΗΠΑ του Τραμπ ασκούν ανοιχτά και απροσχημάτιστα επίθεση στη Ρωσία βοηθώντας την Ουκρανία. Και η Ευρώπη οξύνοντας την αντιρωσική πολιτική της και χρηματοδοτώντας τον Ζελένσκι μειώνει το βάρος των ΗΠΑ και συμπληρώνει τους Αμερικανούς κατά τον πιο αποτελεσματικό τρόπο. Η Ευρώπη και οι ΗΠΑ συγκλίνουν σε κοινή πολιτική στην πράξη έναντι της Ρωσίας διακηρύσσοντας ταυτόχρονα …τις υπαρκτές διαφορές τους!
Τα χτυπήματα βαθιά στο εσωτερικό της Ρωσίας εγκαινιάζουν μια τελευταία-αλλά όχι έσχατη- μέθοδο για να υποχρεώσουν τη Ρωσία να ζητήσει διαπραγματεύσεις από θέση ήττας. Αυτό έχει προκαλέσει δημόσια διάσταση στο ηγετικό επίπεδο των Ρώσων και άγνωστη αλλά πιθανή «ενόχληση» στον πληθυσμό εξ ου και η διάσταση στην ηγεσία.
ΠΟΙΟΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ
Το ερώτημα δεν είναι αν η Μόσχα δεν θέλει ή αν δεν μπορεί να νικήσει. Αν η Ρωσία δεν μπορούσε να εξουδετερώσει στρατιωτικά τον Ζελένσκι, αν δηλαδή ήταν πράγματι αδύναμη, δεν θα βασάνιζε η ύπαρξή της τόσο πολύ τους Δυτικούς. Μια πρόχειρη απάντηση είναι ότι το Ουκρανικό «δεσμεύει» την Δύση να μην κάνει χειρότερα από αυτά που κάνει…
Οι αντίπαλοι των ΗΠΑ αδυνατούν έως τώρα να διαγράψουν τις αντιθέσεις τους και να «συγγράψουν» μια κοινή και νικηφόρα στρατηγική έναντι των ΗΠΑ. Και δεν μπορούν επειδή είναι σε διαφορετικό επίπεδο στόχων και τρόπου επίτευξης.
Όλα αυτά δεν προδικάζουν τη νίκη αλλά ούτε την ήττα των ΗΠΑ αλλά μάλλον μια μακρόσυρτη φθορά με άγνωστη κατάληξη. Στο παρελθόν τέτοιες καταστάσεις οδήγησαν στους δυο Μεγάλους Πολέμους. Το αν θα τριτώσει το κακό εξαρτάται από ποικίλους παράγοντες πχ αν κάποιος θεωρήσει ότι έτσι κι αλλιώς είναι χαμένος κλπ. Για την ώρα υπομονή.
ΥΓ Αυτά δεν αφορούν στην Ελλάδα. Η τύχη της κυμαίνεται ανάμεσα σε ένα «κουτσό άλογο» και σέ ένα πρωθυπουργό που δεν ξέρει αν πρέπει (και αν προλαβαίνει) να στείλει «χαιρετισμούς στην Αλεξάνδρεια που χάνει».